Κοινοποίηση

«Γυναικοκτονίες – η πιο ακραία μορφή της έμφυλης βίας»

Μια βαθιά ανθρώπινη και ουσιαστική συζήτηση στον Δήμο Ζωγράφου

Σε ιδιαίτερα συγκινητικό και φορτισμένο κλίμα πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 6 Ιουνίου 2026, στο Μουσείο «Μαρίκα Κοτοπούλη», η εκδήλωση – συζήτηση του Δήμου Ζωγράφου και της Δημοτικής Επιτροπής Ισότητας (ΔΕΠΙΣ) με θέμα τις γυναικοκτονίες και την έμφυλη βία.

Σε μια εποχή που οι γυναικοκτονίες και η ενδοοικογενειακή βία εξακολουθούν να αποτελούν μια σκληρή κοινωνική πραγματικότητα, η εκδήλωση φιλοξένησε ανθρώπους που, ο καθένας από τη δική του θέση, δίνουν καθημερινά τη μάχη για τη δικαιοσύνη, την ισότητα και την προστασία των γυναικών.

Ιδιαίτερη τιμή αποτέλεσε η παρουσία των Γιάννη Τοπαλούδη και Κούλας Αρμουτίδου, γονέων της Ελένης Τοπαλούδη. Με αξιοθαύμαστη δύναμη και βαθιά συγκίνηση μοιράστηκαν την προσωπική τους διαδρομή: όχι μόνο την ανείπωτη απώλεια του παιδιού τους, αλλά και τον δύσκολο αγώνα που έδωσαν για να αποδοθεί δικαιοσύνη και να καταδικαστούν οι δράστες.

Μίλησαν για το πώς κατάφεραν να μετατρέψουν τον αβάσταχτο πόνο τους σε κοινωνική δράση, αναδεικνύοντας το ζήτημα της συντροφικής και ενδοοικογενειακής βίας και συμβάλλοντας στην ευαισθητοποίηση της κοινωνίας. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο κ. Τοπαλούδης, το ψυχικό σθένος αντλεί δύναμη από την «ψυχική αγκαλιά» του κόσμου, ενώ έκλεισε την τοποθέτησή του με ένα απλό αλλά βαθιά ουσιαστικό μήνυμα: ότι στα παιδιά μας πρέπει να μαθαίνουμε τρεις βασικές λέξεις – αγάπη, ευχαριστώ και συγγνώμη – πάντα μέσα από το πρίσμα της ενσυναίσθησης.

Στη συζήτηση συμμετείχαν επίσης:

Ο ποινικολόγος και δικηγόρος της οικογένειας Τοπαλούδη, Ευάγγελος Γκιουγκής, μοιράστηκε εμπειρίες από τη δικαστική διαδρομή της υπόθεσης και τάχθηκε υπέρ της νομικής αναγνώρισης του όρου «γυναικοκτονία», υπογραμμίζοντας την ανάγκη θεσμικής αναγνώρισης της έμφυλης διάστασης αυτών των εγκλημάτων.

Η δικηγόρος Οικογενειακού Δικαίου και υποθέσεων Έμφυλης και Ενδοοικογενειακής Βίας, Νάντια Κωνστάντου, αναφέρθηκε στις πραγματικές ιστορίες γυναικών που υπερασπίζεται καθημερινά στις δικαστικές αίθουσες, αναδεικνύοντας τα κενά προστασίας που εξακολουθούν να υπάρχουν, καθώς και την ανάγκη αλλαγής της θεσμικής και δικαστικής κουλτούρας απέναντι στην έμφυλη βία.

Η εκπαιδευτικός και δημιουργός ντοκιμαντέρ Βίλμα Μενίκη παρουσίασε τη δουλειά της γύρω από τα δικαιώματα των γυναικών και μίλησε για το πρώτο ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα με θέμα τις γυναικοκτονίες, το οποίο βρίσκεται υπό ολοκλήρωση.

Η Φωτεινή Σιάνου, μέλος της Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών, πρώην Εθνική Εκπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ για την Ισότητα των Φύλων και επί σειρά ετών ενεργό στέλεχος του γυναικείου και συνδικαλιστικού κινήματος, ανέδειξε τη σημασία των διαχρονικών αγώνων του φεμινιστικού κινήματος για την αναγνώριση και την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας.

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν και η παρέμβαση της πρώην Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, Ξένης Δημητρίου, η οποία, αξιοποιώντας τη μακρά εμπειρία της, παρουσίασε τις θεσμικές προϋποθέσεις για την ουσιαστική πρόληψη και αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας. Αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στο παράδειγμα της Ισλανδίας και στον τρόπο με τον οποίο συντονίζονται η Δικαιοσύνη, η Αστυνομία, οι κοινωνικές δομές και το κράτος για την προστασία των θυμάτων.

Η Δήμαρχος Ζωγράφου, Τίνα Καφατσάκη, τόνισε ότι η τοπική αυτοδιοίκηση και οι τοπικές κοινωνίες έχουν καθοριστικό ρόλο στην πρόληψη και την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας. «Οφείλουμε να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά μας ανοιχτά, να μη σιωπούμε, να μη γυρίζουμε το βλέμμα αλλού. Να στεκόμαστε με αλληλεγγύη και φροντίδα απέναντι σε κάθε περιστατικό βίας, να προλαμβάνουμε και να νοιαζόμαστε», σημείωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η προστασία των γυναικών είναι υπόθεση όλων μας.

Η εκδήλωση ανέδειξε με τον πιο ουσιαστικό τρόπο ότι οι γυναικοκτονίες δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά την ακραία έκφραση βαθιά ριζωμένων έμφυλων ανισοτήτων και στερεοτύπων.

Η ανάγκη για θεσμικές αλλαγές, για αποτελεσματικούς μηχανισμούς προστασίας των θυμάτων, για ενίσχυση των υποστηρικτικών δομών και για την αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία» στο δημόσιο και νομικό διάλογο αναδείχθηκε ως κοινός τόπος όλων των παρεμβάσεων.